एक सैर म एक राजो रै छो। वांको राजो बडो द्या हाळो छो। अर ऊ घणो लखणहाळो बी छो। वांका लोगदणी ई ऊ अपणी ओलाद क नाइ समझअ छो। अर लोगदणी बी ऊंकैतांई बाप की बर्याबर मान छा। पण ऊका सैर म एक गरीब मनख रै छो। ज्यो ऊंकी बराई करै छो। पण फेर बी राजो ऊंको रोस न मान छो। एक दन राजो ऊंका बारा म बच्यार करबा लागग्यो। राजा न ऊंका नोकर सूं मनमान सारो धन ऊ मनख क गोडै खनायो। पण ऊ मनख न सोची क राजो मसूं डरैर यो सन्दो धन मारै गोडै खनायो छै। उनै सन्दो धन घरन मलर गरब सूं ऊ मनख राजगुरु क गोडै ग्यो। अर राजा की सन्दी बात राजगरू ई बताई।
गरू जी सूं खबा लाग्यो थां कै छा न मसूं छानो रै भाया। पण देखो आज राजो मसूं डरग्यो। तो या बात सूणर राजगरू बोल्या अरै बावळ्या मनख राजो थसूं डर्यो कोइन न ई ऊ थसूं कोइ दुख को
न। उनै ये चीजां इक लेक खनाइ छै ताकी थू भूखो न रै अर गुड़ की भेल्यां अस्यां खनाई छै ताकी थारी जबान सूं मिठ्ठी बोली खडै। राजा ई सब मनख्यां की चन्ता रै छै समझ्यो।
ई लेकै इनाम सूं थारैतांइ कानकांई सीख मलज्या।
- तरक माण्डो