झरमर झरमर पाणी बरस्यो, लागतो ई असाढ।

आळस छोड़ उठ बैठ्‍या होवो, सोदो बीज खाद॥

सूर्यनारायण न घणा तप कर्या, खूब बरसी आग।

कोयल मोर पपेया न रट लगाई, अदर्यास पूग्यो राग।

खास्तकारी आवै करसां न सामी, पाणी पली पाळ।

पली बाया पली जाया की, आछी आवै रसाळ।

करसांणी को सन्दा सरतन करलो, जमालो ठाठ बाट।

घर धरांणी न हात सूं दो टचकारो, ऊंका लड़ावो लाड।

धर कुंचला धर मचलां चालो खेतां, कांधा धरो पलांण।

धरती माता की पूछ परख करै थां, उड़बा दो घमसांण।

पसीनों चोटी सूं चाल पगां म आवै, जद बाजे करसांण।

दन सूदा आवै खेती खास्तकारी का, हरख पड़ै खलांण।

अन धन सूं भण्डार भर जावै थांका, सोवो खूंटी तांण।