रंण म जावां या न्ह जावां, हथियारां क लगालां धार।
रात म ला लगाई छै ईंनै, जाणअ कद बुझगी या आग॥
सन्दा संभाळो अस्तर सस्तर, वानै कर लो सन्दा त्यार।
सांझ पड़्या न खां तांई रोवां, ठकाणै लगादो ईंकी लास॥
अस्या पड़ोस्यां क लांपो लागै, जावै यांको सत्यानास।
एक बेटो बाप नअ आंख दखावअ, पराणों समधी बी लाग्यो लार।
नानी आख्यां को यांका कान भरै, ऊ खुद बैठ्यो लड़बा नअ त्यार।
नेपाल पाकिस्तान गुलाम बणग्या, चीन की पगचंपी म दोन्यूं सात।
टिड्डी करोनो न बी नीन्द उड़ाई, सन्दी आड़ी सूं रैबो हुस्यार।
खास्तगार संभाळो थांकी खेती, मोट्यार रै वो खून देबा न त्यार।
बोपारी सन्दा मल करो पीसा ऐकटा, वेज्ञानिक थां बणावो हथियार।
कलमकार थांकी कलमा चलाओ, रूखाळा म भरो जोस को ज्वार।
तन मन धन सूं सगळा त्याग करां, जद जार उतरंगां आपां पैली पार।
चालाकी चतुराई बळ अस्तर सस्तर, च्यारूं मेर सूं बरी न घेरो सरकार।
लड़तां-लड़तां सांस फूला दो ईंकी, कस्यां आवै यो लड़बा दूजी बार।
च्यारूं मेर सूं ओखळी म माथो आयो, धमक्यां सूं खां तोड़ी डरफां यार।
रणचंडी नअ सगळा मिल क सवरां, चीन न छोको रगड़ां अबकी बार।।
- तरक माण्डो