वाह मेरे तात, बाप की बड़ाई गाऊं म।
भला म्हारी कांई ओकात, यो ढील मन सन्दो वांको॥
जिन्दगी ई वांकी भेट, बड़ा परेम सूं पाळ्यो म्हारै तांई।
सींच्यो जिन्दगी को सन्दो पात, भगवान जस्यो मैसूस कर्यो॥
पायो वासूं सन्दो आसीरवाद, धन्य होग्यो म्हारो यो जीवन।
पिता नै सुणी सन्दी पुकार, ज्यांकी छतर छाया म पळ्यो बड्यो॥
ऊ बड़ा रूंकड़ा न करूं छूं याद, जीन्दगी म आगै बढ़बा की पाई सीख।
मली सीख कदी न मानों हार, दुखां को सामनो कर्यो मजबुती सूं॥
थाम रखी मजबूती सूं पतवार, बरा टैम होसलो बढ़ायो।
अस्या छा म्हांका पालबाळा, परीयास भर्यो जीवन द्यो सदा॥
झेल्यो ऊन्दाळो, चोमासो, वांकी कथा म सबद सिमट जावै सदा।
वाह हमारे तात, वाह हमारे तात।।
- तरक माण्डो