अस्यो कांईं सावण आयो, जी म बरसरी आग।

कंचन काया सूख री छै, उमस सूं छूट री ताप।

पसीना सूं तर बतर होर्या, नअ आई बागां म बहार।

कोयल बी चुपचाप बैठगी, बंद सुंणाबो मीठो राग।

सावण तो सदा सुरंगों होवै, ईंम गावै राग मल्हार।

बागां म झूला झूले गोरड़्यां, रिमझिम पड़े फुहार।

हरयाली देख हरसावै मनड़ो, हियो होवै बाग बाग।

छारू मेर सूं आफत बरसै, सावण प लागै दाग।

आणंद की रमझोल उड़े, उफण जावै सन्दा बांध।

ताळ तळेया सगळा भरै, नन्द‍्या म चालै अब नाव।

इन्द्र राजा सुणों बींणती, धरती माता की पुकार।

करसांणां का मन हर्या करो, बरसावो थां मूसळधार।।