अस्यो कांईं सावण आयो, जी म बरसरी आग।
कंचन काया सूख री छै, उमस सूं छूट री ताप।
पसीना सूं तर बतर होर्या, नअ आई बागां म बहार।
कोयल बी चुपचाप बैठगी, बंद सुंणाबो मीठो राग।
सावण तो सदा सुरंगों होवै, ईंम गावै राग मल्हार।
बागां म झूला झूले गोरड़्यां, रिमझिम पड़े फुहार।
हरयाली देख हरसावै मनड़ो, हियो होवै बाग बाग।
छारू मेर सूं आफत बरसै, सावण प लागै दाग।
आणंद की रमझोल उड़े, उफण जावै सन्दा बांध।
ताळ तळेया सगळा भरै, नन्द्या म चालै अब नाव।
इन्द्र राजा सुणों बींणती, धरती माता की पुकार।
करसांणां का मन हर्या करो, बरसावो थां मूसळधार।।
- तरक माण्डो