च्यारू मेर सूं आई बराड़ां, अस्यो करम खोरळो साल।
बरखा खांमी पाछै रैगी, खअदी म्हूं बी पटकूं काळ॥
काळज्या न ठाम छोड़ दी, सन्दा बाड न्हाळअ ऊंची कर नाड़।
मानसून ग्यो कोप भवन म, पुरवाई न बी मांडी राड़॥
डील भळस पड़र्यो तावड़ो, खाली नंदी नाळा खाळ।
नरेगा वाळां की खडी नंगासी, असी मजदूरी आगी बाळ॥
खास्तकारां को जीव मुट्ठी म, माथे पड़ग्यो बीज खाद।
घांस भेरूजी क करो धुपाड़ा, छडाओ मत वाळी धार॥
जोर लगार लगाओ जयकारो, नारेळ फोड़ बांटो परसाद।
रोग बराड़ां सूं मलै छूटकारो, कांकड़ प बांधो मंगाळ॥
बीमारी को तोड़ बी नअ मल्यो, टोटक्यां न राखो संभाळ।
गांऊ बारै सन्दा मल’र रोट्यां करो, बीजळी नअ बी पूजो आप।
बायरां मल’र हांको हळ कुळ्यां, थांकी अरज सुंणलै इन्दर राज।
धरती माता की तस मट जावै, घटा छार बरस जावै मूसळधार।।
- तरक माण्डो