एक बार एक गांऊ म मेळो लागर्यो छो। मेळा म एक अनपढ़ मनख न एक काच की दूकान लगा मली छी। दूकान म नाळा रंग बिरंग्या नाळा-नाळा कांच सूं बण्या बड़्या गैणा अर नाळा कांच हीरा सज्या छा। मनख नाळी-नाळी दूकानां प चींजा देखर्या छा। मेळा म एक सूनार बी आयो, एक दम सूं ऊंकी नजरा ऊ दूकान प धर्या एक कांच का हिरा प पड़ी। ज्ये सबसूं जादा चमकर्यो छो। सूनार न देखतांई समज म आग्यो क ऊ काच को हिरो काम को हिरो छै।

सूनार न दूकान हाळा सूं पूंछी:- “ यो कांच को हिरो कतना को देगो?

दूकान हाळो बोल्यो:- बीस रप्‍या म

सूनार बोल्यो:- पन्दरा म देगो?

दुकान हाळो नटग्यो।

सूनार न बच्‍यार कर्यो थोड़ी देर घूम फरैर आऊं छूं।

हो सकै छै क दूकान हाळा को मन बदलज्‍या।

थोड़ी टैम पाछै सूनार जद दोबारा घूम फरैर आयो, तो उनै देखी क काच को हिरो दूकान सूं गायब छो, या देखतांई सूनार क रोस आग्यो।

अर बेगोसोक दूकान हाळा सूं पूंछबा लाग्यो। ऊ कांच को हिरो क्हां ग्यो।

दूकानहाळा न खी :- ऊ तो म्हनै पच्‍चीस रप्‍या म बेचद्‍यो।

सूनार न रोस म खी:- तू बडो मुरक छै। ऊ कांच को हिरो कोइनै छो। ऊ कीमती हीरो छो।

जिको भाव एक लाख रप्‍या छो।

दूकान हाळो बोल्यो:- मुरक म्हूं  कोइनै, मूरक तू छै। जद थारैतांई तोल छो क ऊ काच को हिरो कीमती छो, फेरबी थनै ऊंको मोल भाव कर्यो छो।

अर पन्दरा रप्‍या म अड़र्यो छो” या सूणर सूनार न अपणी मूरकता प घणो पछतावो होयो।