एक बार एक बल्ली छी। बल्ली न एक बार एक छोरा सूं परेम होग्यो। वा बल्ली उसूं ब्याव करबो छावै छी।
पण एक बल्ली होबा की वजअ सूं एक मनख सूं सादी न कर सकै छी। ईसूं ऊनै एक दन भगवान सूं पराथना करी, “ भगवान म्हारै तांई एक रूपाळी छोरी बणादै जिसूं म्हूं ऊ रूपाळा छोरा सूं सादी कर सकूं।“ भगवान न ऊ
बल्ली की पराथना सुणर ऊकैतांई एक रूपाळी छोरी बणादी। छोरी न छोरा सूं परेम की अरज करी अर ब्याव
की बात राखी। अर बेगीसीक दोन्या न ब्याव करल्यो। आगलै दन वै दोन्नी अपनी ज्याग का घर म बैठ्या छा।
या सोचर भगवान न सोची ,‘ जरा देखूं क छोरी म बण्या पाछै बल्ली न अपणा लखण बदल्या या न बदल्या। या सोचर भगवान न वांका घर म ऊन्दरो खनाद्यो। छोरी न ऊ ऊन्दरो देख्यो। अर जट सूं ऊनै ऊ ऊन्दरो पकड़बा दोड़ी। या देखर भगवान न ऊ छोरी कतांई पाछी बल्ली बणादी। अर बच्यार करबा लाग्या। म्हूं तो बिसर ई ग्यो छो। क कस्यो बी डील अर लत्ता बदलबा सूं ऊंकी चाल चलण न बदलै।
- तरक माण्डो