एक जंगळ म एक समी नाऊं को रूंकड़ो छो। ऊंकी लम्बी साखा म चटक नाऊं की एक चड़ी न एक घोंसळो बणा राख्यो छो। जाड़ा का मोसम म वां बरखा होबा लागी। सेळी बाळ बायरा सूं ठण्ड बडगी। जद ई एक ठण्ड सूं धूजतो एक बान्दरो वां समी रूंकड़ा की छाया म आर बैठ्‍यो। चटक चड़ी न खी–‘ अरै भाई थारो आकार तो मनख की नाई छै मनख की नाई हात पग बी छै, फेर बी ठण्ड सूं क्यूं अतनो कापर्यो छै? अपणी रैबा कतांई ज्याग क्यूं न बणा ले?‘ या सूणर बान्दरा क रोस आग्यो। अरै ओ चूं-चूं की बच्‍ची! तू छानमून क्यूं न्ह बैठी रै। नकटपणो क्यूं कर री छै। मजाक उड़ावै छै म्हारो?  छानमून पड़ी रै। म्हारी फखर मत कर। जद चटक चड़ी फेर बी न मानी। अर अपणा घूसाळो म बैठर अपणी बात फेर दोबारा दोराबा लागी, तो बान्दरा न चढ़र समी रूंकड़ा प बण्यो घूसाळो बगाड़द्‍यो। या ख्‍यांणी सूणर करकट न दमक सूं खी-‘ तू बी अस्यो ई मुरख छै। थारै नसीयत देबा सूं कांई फाईदो दुस्ट मनख अपणा बिनास सूं उतनो ई दुखी न होवै जतनो दूसरा का सुख सूं होवै छै। दुवा म सोभाव को चलण छै। धरम बुद्‍दी अर पापबुद्‍दी को म्हूं सदा ई जाणु छूं। वांमै पापबुद्‍दी न अपणा बाप ई मारडाल्यो छो।