एक बार एक गांऊ मअ एक दापू नांऊ की एक छोरी छी। वा भीख मांगअर अपणो गुजारो करअ छी। एक दन एक लुगाई  ऊंकअतांई भीख का बदला मअ फूलां का थोड़ा पोदा देर उसूं खी, “तू यां पोदा नअ अर बीजा कअतांई ज्याग का आंगणा मअ बोदे तो थारअतांई कदी भीख मांगबा की जूरत नअ पड़गी।“ दापू कअ तांई समज मअ यो नअ आर्यो छो। पण उनअ लुगाई की खबा सूं वां पोदा अर बीजा कअतांई अपणी ज्याग का आंगणा मअ बोद्‍या। लारां ई उनअ पोदां की देखभाळ सरू कर दी। वा नतकेई वानअ पाणी देवअ। थोड़ा दना बाद ऊंकी ज्याग च्यारूमेर रूपाळा-रूपाळा फूल खिलग्या। एक दन एक लुगाई नअ वा फूलाकअ तांई देख्यो। अर वां फूला नअ लेबा कअतांई ऊंकअ गोडअ आई। दापू नअ थोड़ा फूल तोड़्या अर ऊ लुगाई कअतांई बेचद्‍या। अर अब दापू ज्याग- ज्याग नअ जार फूल बेचबा लागी। जीसूं ऊंको जीवन सुदरबा लाग्यो अर उनअ भीख मांगबो छोडद्‍यो। बेगाई थोड़ा - थोड़ा मनक ऊंका गराक बणग्या। उनअ थोड़ा पीसा बचारअ बजार मअ एक छोटी सी दुकान खोली। वां घणा मनक फूल खरीदबा आवअ छा। दापू अपणी तरक्‍की क्ले ऊ द्‍या हाळी लुगाई को मन ई मन धन्यवाद दे री छी। जिनअ ऊकतांई हरो सूनो द्‍यो।